شده به کسی بربخورین کسی حتی تو بیداری بیشتر از حد معمول چشمهاشو ببنده ؟
اگه این آدم رو دیدین بدونین چشمهاش پر از درده و سنگین شده .پلکهاش میخواد این دردو از ما مخفی کنه برای همین بیشتر روشونو میپوشونه .
آدم هایی که نا مرادیها و نا مردیها رو میبینن ،آدم هایی که رنج میکشن و سختی ها رو تحمل میکنن ،آدم هایی که اسرات ها و بند ها پر پروازشون رو بسته و نمیتونن دم بزنن .این آدمها دل بزرگی دارن و غمهاشون و حرفهاشون رو تو قطره های زلالی جمع میکنن که اسمشون اشکه .
اگه همچین آدم هایی سراغ دارین حتما گریه کردن آونها رو هم ببینین .اشکهاشون وقتی از چشمها سرازیر میشن رنگ دیگه ای دارن و با هر قطره اشک چشمها نفس تازه ای میکشه .
قبل از گریه که دیدنی هستن با این که نمیخوان ببینن ،هنگام گریه دیدنی هستن با این که نمیخوان دیده بشن و بعد از گریه دیدنی هستن با اینکه نمیشه در معرض دیدشون قرار گرفت چون یک دنیا سوال دارن با نگاهشون .
بغض تو صدای این آدمها و خواب بیشتر از اندازه اونها و بی حوصلگی از هیچ چیز حکایتن نمیکمنه جز خستگی چشمی که دریای پر تلاطمی شده از اشک.
من دیدم .من دیدم این چنین انسانهایی رو و شاید باورتون نشه که ترکیدن بغض اونها رو هم دیدم اما نتونستم در معرض دیدشون قرار بگیرم وقتی بعد از یک دل سیر گریه بهم نگاه کردن چرا که هرگز نتونستم به سوالهاشون پاسخ بدم .
حالا فکر میکنین آسمون ابری دیدن داره ؟وقتی آسمون بغضشو خالی میکنه دیدن داره ؟و وقتی بعد از یک بارون سیل وار آسمون صاف میشه ،میشه در معرض دید آسمون قرار گرفت ؟